پدیده ای به نام خونواده

تعرفه تبلیغات در سایت
اصولا پدر و مادرا بچه های از همه جا بی خبر و معصوم رو به این دنیا میارن که تبدیلشون کنن به یه چیزی مثل خودشون، یه کسی که عین خودشون فکر می کنه، عین خودشون رفتار می کنه، به زور می فرستنش رشته تحصیلی ای که مورد علاقه ی خودشونو بخونه نه خودش، آخرش هم می فرستنش سر کاری که به اصطلاح "دهن پر کنه" تا باهاش به دیگران پز بدن که بچه ی ما ال و بل و جیمبله.
پدر و مادرا نسل اندر نسل این حماقت مضحک رو مرتکب شدن تا ارزش ها و تفکرات تخمی و پوسیده ی خودشون رو از طریق بچه ها و وارثاشون ادامه بدن... پدر و مادرا بودن که در مقابل بچه ادعای دروغ "حقیقت فقط در نزد ما هست و لاغیر" قدرت تفکر و کنجکاوی و خلاقیت بچه رو کشتن و اسم همین جنایت رو گذاشتن تربیت!
پدر و مادرا به بچه ها به چشم یک انسان مستقل و جدای از خودشون ندارن که حق زندگی و آزادی عقیده داره، به چشم یه چیزی می بینن که باید مطابق خواست و علاقه ی خودشون زندگی کنه و یا بهتره بگم زندگی خودشونو تکرار کنه.
خونواده ها بچه های شورشی و منتقد رو دوست ندارن حتی اگرم خیلی موفق و افتخار آفرین باشن، درست مثل حکومت های دیکتاتوری که مغزهای خودشو فراری می ده تا برن جاهای دیگه افتخار آفرینی کنن چون اساس این حکومت ها عدم تحمل فردیت، تفکر مستقل و دیدگاه نقادانه س و کسی براشون مطلوبه که گوسفندوار راه احمقانه و درب و داغون خودشونو ادامه می ده و کار به کارشون نداشته باشه. نهاد خونواده هم همینه، چون اساسش روی محافظه کاریه و حفظ نظم موجوده، نه تغییر و تحول و شورش.
به نظرم می شه پدر و مادر خوبی بود اگه اون خودخواهی کنار گذاشته بشه و بچه رو یه موجود مستقل و صاحب فکر بدونیم، نه این که به چشم یه کسی که اومده راه مارو ادامه بده. از کجا معلوم شاید راه ما (خودِ خودِ من اصلا) از بیخ غلط باشه.
پ.ن: من عاشق خانواده مم اما حقایقی وجود داره. نباید عشق و علاقه مانع نقد کردن و شفاف سازی بشه.



نویسنده : بازدید : 0 تاريخ : دوشنبه 8 آبان 1396 ساعت: 8:02
برچسب‌ها : خونواده,